Ĉu Socia Amaskomunikilaro Povas Kuraci Depresion?

Depositphotos 10917011 s

GregoMark Earl libro, Grego, estis malfacila legado por mi. Ne prenu tion malĝuste. Ĝi estas mirinda libro, kiun mi trovis per la blogo de Hugh McLeod.

Mi diras 'malfacila' ĉar ĝi ne estas 10,000-futa vido. Grego (Kiel ŝanĝi amasan konduton per utiligado de nia vera naturo) estas kompleksa libro, kiu detale detaligas multajn studojn kaj datumojn por elpensi sian ĉefan premison. Ankaŭ Mark Earls ne estas via averaĝa komerca libro-aŭtoro - legi lian libron sentigas min, ke mi legas libron tute ekster mia ligo (ĝi vere estas!). Se vi estas intelektulo kaj aprezas profundan, profundan pensadon kaj la subtenajn kriteriojn - jen via libro.

Se vi falsas ĝin kiel mi, ĝi ankaŭ estas bonega libro. 🙂 Mi povus kripligi iujn el la riĉaj enhavoj skribante pri ĝi ĉi tie, sed kia diablo! Mi celas ĝin.

Pilolo pri Socia AmaskomunikilaroUnu temo, kiun Mark tuŝas, estas depresio. Mark mencias du oftajn kaŭzojn de depresio - la rilato de gepatroj kun ilia infano kaj la rilatoj de persono kun aliaj homoj. Mi ne povas ne scivoli, ĉu Socia Amaskomunikilaro ne estas la plej bona alternativo Prozako por kuracado de sociaj malbonoj kiel depresio. Socia Amaskomunikilaro promesas konektiĝi kun aliaj, kiuj ne estas ekster via loka rondo hejme, la oficejo aŭ eĉ en via kvartalo.

Twitter, WordPress, Facebook, Kolektu, interretajn Ludojn ... ĉiuj ĉi tiuj aplikaĵoj ne estas simple 'Retejo 2.0', ili estas rimedoj por komuniki inter si. Ne mirinde kial sociaj aplikoj estas tiel popularaj. Ĉu ne estas multe pli facile malfermi sin al homoj kun la sekureco de interreto inter ni?

Dum konferenco antaŭ kelkaj monatoj, mi memoras virinon, kiu demandis:

Kiuj estas ĉi tiuj homoj kaj kiel ili interrete ĉiuj horoj de la tago? Ĉu ili ne havas vivon?

Ĝi estas interesa perspektivo !, ĉu ne? Mi suspektas, ke por multaj homoj ĉi tio is ilia vivo. Jen ilia ligo al aliaj, iliaj ŝatokupoj, iliaj interesoj, iliaj amikoj kaj ilia subteno. En la pasinteco, 'solulo' vere devis vivi sola. Sed hodiaŭ, 'solulo' ne bezonas! Li / Ŝi povas trovi aliajn solemulojn kun la samaj ŝatokupoj!

Iuj povus argumenti, ke ĉi tiu speco de "socia" reto kaj ĝia akompana sekureca reto ne estas tiel sanaj kiel vera rilato kaj homa kontakto. Eble ili pravas ... sed mi ne certas, ke homoj traktas ĉi tion kiel alternativon. Por multaj homoj, ĉi tio is ilia sola komunikilo.

En mezlernejo amiko mia, Mark, estis mirinda artisto. Li estis granda urso de ulo. Li havis plenan barbon en 10-a grado kaj verkis komiksojn kun rakontoj pri vampiroj kaj homlupoj. Mi ŝategis kun Mark sed mi ĉiam povis diri, ke li malkomfortis ĉirkaŭ ĉiuj - eĉ mi. Mi pensas, ke li tute ne deprimiĝis, sed li estis sufiĉe trankvila krom la foja grumblo (mi grumblis reen).

Mi sincere povas imagi, ke Mark estas fama eklektika artisto nun, aŭ eble vivas en la sovaĝejo sola hodiaŭ. Mi tamen ne povas ne scivoli. Se Mark havus blogon kaj elirejon por publikigi siajn nekredeblajn rakontojn, mi pensas, ke li konektus kun miloj da aliaj kun la samaj interesoj. Li estus havinta socian reton - reton de amikoj kaj fanoj, kiuj kuraĝigis kaj estimis lin.

Mi neniel konkludas, ke ni blogantoj evitas depresion aŭ solecon per nia verkado. Ni faras; tamen utiligu multan respekton de niaj legantoj. Mi tute ne diferencas. Se mi vidas iun, kiu amasas alian bloganton, kiu estas mia amiko, mi saltos kaj defendos lin. Se mi aŭdas pri bloganto malsaniĝinta, mi vere preĝas por li kaj lia familio. Kaj kiam bloganto ĉesas blogi, mi vere sopiras aŭdi de ili.

Laborante 50 ĝis 60 nian semajnon kaj estante fraŭla patro, mi ne havas multon "unu vivo" (kiel difinita de la virino, kiun mi menciis) ekster mia blogo kaj kariero. Ironie, tamen, mia vivo interrete estas nekredeble subtena, feliĉa kaj promesplena. Mi estas vere feliĉa (ne-medikamentita sed obeza) ulo. Mi ne kredas, ke mi provas anstataŭigi unu per alia. Mi pensas, ke ambaŭ estas same gravaj kaj rekompencaj. Fakte mi kredas, ke mia 'interreta' vivo pelis min esti pli bona komunikilo en mia 'reala' vivo. Estas terapie por mi verki kaj bonege sentas min kiam mi ricevas reagojn pri mia verkado (eĉ se ĝi estas negativa).

La vero estas, se mi ne havus la subtenan reton, kiun mi havas kun vi homoj ... Mi verŝajne povis estu malfeliĉa kaj povus englitiĝi. Mi probable ludus videoludojn nokte kaj mizerigus miajn kolegojn tage.

Mi multe preferas preni miajn Retejajn 2.0 Pilolojn ĉiutage.

9 Komentoj

  1. 1

    First off I don’t believe that the social Web 2.0 presence stuff like Twitter, blogs and the such are anywhere near a cure for things like depression and I defintely don’t agree with Mark’s reasoning for the causes of depression.

    That said however I do believe that in some ways our intercommunication through the web does help one’s self-esteem, sense of wellbeing and in some cases help one through some really difficult periods in one’s life. I will qualify that though that I don’t place blogs on the same level as Twtitter and the such (I’ll be doing something on that one of these days very soon).

    For example as part of WinExtra I also have an IRC channel that is semi-invite (especially if I know folks actually do IRC in the first place) and one of my close friend’s in the last year realize that he needed to make a serious live change to over come an addiction. He was successfull – well as successful as one can be with an addicition – but he said to me one day that if it wasn’t for the IRC channel and the people there he honestly didn’t know if he would have made it through that very dark time.

    In one other case that just happened one of the longtime mebers of the WinExtra forums and IRC channel stopped posting or showing up in channel. In turn two members in the US became very concerned and began the process of trying to track him done to make sure he was okay. Well today he suddenly appeared in channel and it was like a long lost friend finally coming back home – both for him and us.

    This is community and while it didn’t ogignate in the Web 2.0 world of social networks I will take that over any Facebook or Twitter community anytime. Along with that I think it shows that if an online community has longevity and depth of friends (which if you understand that our forums as small as they might be have been around for six plus years) it does make a part of a person’s life better and gives you a feeling of belonging – which really is all we as human being want from our lives.

  2. 2

    Saluton Steven,

    I warned that I may have mutilated Mark’s words… looks like I did! Mark references some articles on depression and doesn’t state that these are definitively the only sources of depression – these are just a couple that were mentioned. The theory of Social Media and it’s opportunity to help depression is not Mark’s, it’s one that I wonder about.

    Awesome story about your community and I agree with you – belonging is ultimately what everyone needs to be healthy. I think Social Media leaves us open to ‘belong’ to communities that we never would have been exposed to otherwise.

    Thanks for the exceptional comment!
    Doug

  3. 3

    Excellent post, Doug! I find social networking a way to keep in touch with the moods and lives of many people that I consider to be friends, some of them even close friends, and impact other lives that I otherwise would not have enough hours in the day to do so. If I see a friend in need, I am able to quickly get in touch to see what I can do to provide support. I’ve also gained friends (yourself included!) through electronic communication that I otherwise might not have come to know quite as well, which in turn has turned into offline friendships as well.

    P.S. I missed your daily writings while you were busy with your project and transition. I’m so glad to see your posts recently!

    • 4

      Thanks Julie! I’m trying to get back to a good pace but I’m struggling. I work long hours and I’ve added exercise (imagine that!) to the mix. I haven’t figured out the right formula yet – I’m pretty cranky and tired.

      I’ll get there!

  4. 5

    I completely agree with the theory that using social media sites is a good therapeutic thing to do. For me, I have found that it is very good and freeing for me to write about my feelings. Even if no one reads them. There is power in actually writing it down. I also love sites like Facebook and MySpace. They allow people to connect more than they maybe would if they didn’t have that connection. Thanks for posting this information about social media sites. I hope that more and more people find the good in it.

    • 6

      We’re definitely social animals, aren’t we Jason? If there’s no means for us to socialize, I’m confident that that can lead to many social disorders and can cascade into other issues.

      Like you, I really find writing as a great pressure release valve. As well, when someone thanks me or posts about what I’ve written – that does wonders for the ol’ self esteem!

  5. 7

    I feel that the pain from depression can in fact be alleviated as a result of engaging in social media activities. Look at case studies from individuals who partake in Second Life for example. They can create avatars based on the physical attributes they want and connect with people on levels they may never have been able to before. That’s just one example.

    I personally was witness to how social media can help. I was monitoring a MySpace depression group discussion to analyze how people suffering from depression, anxiety, bipolar, OCD, etc. rely on these communities for support. While watching the conversation unfold I watched as an individual discussed harming herself. The community immediately jumped in and helped her out. It was as if the MySpace community acted as her lifeline.

    I think with where social media is going we will see more services become available dedicated to specific niches. Pacientoj Kiel Mi (a past client of mine who I was doing research for at the time) is bringing people suffering from various types of depression together so they can share their experiences and connect with one another. It’s an amazing tool and just goes to show you how powerful social networks are in keeping a persons feet on the ground. The good thing is a social network like PLM only lets people suffering from a condition join in the group. This greatly increases the participation level because they know they aren’t alone.

    Thanks for this great post Doug!

  6. 9

    I think that social media can help people deal with depression, why not?

    My philosophy is that everyone of us, and everything on earth are all connected. We all originated from a single source of energy, and depression is a result of a feeling of being separated from this source.

    Yeah I know it all sounds pretty new agey. But it is a simple concept, and it make sense to me.

    I dont think that social media is a cure, but it does bring people together, and that is what we all crave in our core being.

    My step-daughter spends most of her online time on a site called nexopia. She has met many of her friends, locally and from other places on this social networking site. Social sites help us meet people with similar interests, and are a tool to keep us in touch with current, and old friends.

    I have been reading “The Power of Now” by Eckhart Tolle. This book goes into detail about why we feel depression, anxiety and more.

    He offers up the solution to “live in the now” as a cure. I agree, and also recomment this book for anyone interested in a philisophical guide to happiness.

Kion vi pensas?

Ĉi tiu retejo uzas Akismeton por redukti spamon. Lernu, kiel via komento datiĝas.